Експертите истакнуваат дека асфалтираните и бетонските површини го спречуваат природното упивање на дождовницата, ја задржуваат топлината и придонесуваат за создавање понепријатна урбана средина. Со враќање на просторот на земјиштето и со садење дрвја се овозможува дождовницата повторно да се инфилтрира во почвата, се намалува температурата во градот, се подобрува квалитетот на воздухот и се создаваат поволни услови за развој на биодиверзитетот.
Барселонските „суперблокови“ како пример
Еден од најпознатите примери за оваа трансформација се барселонските „суперблокови“ (Superilles). Во овие зони сообраќајот на моторни возила е строго ограничен, а некогашните коловози се претворени во зелени површини наменети за пешаци, велосипедисти и за престој на граѓаните.
Покрај развојот на суперблоковите, Барселона вложува и во изградба на нови паркови, ширење на зелените зони и проекти за обнова на природните живеалишта, покажувајќи дека градовите можат да се развиваат на поодржлив начин. Наместо бетонот да доминира со урбаниот простор, на природата ѝ се враќа дел од местото што го изгубила, со што градот станува позелен, попријатен за живот и поотпорен на предизвиците што ги носат климатските промени.
Како што порачуваат застапниците на овој пристап, не мора сè што некогаш било покриено со бетон да остане така засекогаш – понекогаш е доволно да се отстрани само дел од асфалтот за природата повторно да го најде своето место.
Извор: odrzime.rs
